Aklare : เอแคลร์
CARNIVAL』
✖P I S H E'✖ [Fiction APH] Your 'Word' [Part 1/2]
posted on 15 Aug 2010 16:15 by oddity-yTitle - Your ‘Word’
Pairing - Ivan x Toris
Rate - NC-17..?
Note - อารมณ์ชั่ววูบ...จริงๆนะ orz
ผมรักเธอนะ...โทริส
คำพูดของคนคนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัว...ของคนที่ได้ชื่อว่าโหดเหี้ยมและไร้จิตใจ
แต่ในยามที่ ‘เขา’ พูดคำนี้...กลับอ่อนโยน
อ่อนโยนเสียจน...คิดว่าเป็นคนละคน
ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยหวาดกลัวทุกครั้งที่สบมอง อ้อมแขนหนาวยะเยือกที่เคยโอบกอด สัมผัสอันแสนอำมหิตที่เคยมี...
ทว่าตอนนี้ ทุกอย่างกลับอบอุ่น...อบอุ่นจนไม่อยากที่จะละสายตาหรือหายไปไหน
ราวกับว่า...อากาศอันแสนหนาวเหน็บของรัสเซีย ได้กลายเป็นที่ที่ไร้ซึ่งหิมะไปชั่วขณะหนึ่ง..
ใบหน้าหวานนั้นซุกลงกับหมอนนุ่ม ทอดกายลงบนฟูกเตียงหนาภายในห้องส่วนตัวของตนเองที่แทบจะไม่เคยได้ใช้ ...เพราะมักจะถูก ‘เรียก’ ไปเกือบทุกครั้งในช่วงกลางคืน
ย้ำว่าเกือบ... เพราะในบางครั้งเมื่ออีกฝ่ายติดธุระหรือไม่ว่าง...ก็จะปล่อยให้เขาได้นอนสงบๆแบบนี้
เพียงแต่เมื่อคืนก่อน กลับแตกต่างออกไป
คืนนั้น....คืนที่จู่ๆ ‘อีวาน’ เอ่ยคำว่า รัก กับเขา
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ดวงหน้าขึ้นสีแดงเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องในคืนวาน ดันกายลุกขึ้นนั่ง สองแขนกอดหมอนใบนุ่มแล้วครุ่นคิดถึงคำๆนั้น
รัก....
คุณอีวานน่ะหรือ? รักเรา
เนตรสีมรกตสวยเต็มไปด้วยความสงสัย ลังเล ไม่รู้ว่าควรจะเชื่อในคำพูดของอีวานได้แน่หรือไม่
ใครๆก็รู้ว่าเขาเป็นทั้งจอมหลอกลวง โหดเหี้ยม
ดวงตาของโทริสเหม่อลอย จมอยู่กับภวังค์ความคิด
แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก กับเสียงที่แสนจะคุ้นเคยเอ่ยดังขึ้น
“โทริส....”เสียงทุ้มขี้เล่นเรียกชื่อของเขา ร่างสูงยังอยู่ในชุดเครื่องแบบ ผ้าผืนยาวพันอยู่รอบคอเช่นทุกครั้ง เส้นผมสีอ่อน เนตรสีม่วงดูหมองหม่น รอยยิ้มเสแสร้ง
...ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง ราวกับว่าเมื่อคืนวานเป็นแค่ความฝัน
“อะ...คุณ..อีวาน?”เสียงหวานดังแผ่วเบา สีหน้าลำบากใจ อึดอัดกับคำรักที่อีกฝ่ายเคยกล่าวไว้ ..อยากจะถาม แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะเริ่มประโยค ได้แต่ถามคำถามที่แสนจะดูสิ้นคิด
“เอ่อ....คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ? ผมนึกว่าคุณ...ติดธุระเสียอีก” เพราะทั้งวันนี้..คุณเอาแต่ทำตัวห่างเหินจากผม ประโยคท่อนหลังได้แต่เก็บไว้ในใจ เกรงว่าหากพูดออกไป อีกฝ่ายอาจไม่พอใจได้..
แล้วเขาก็จะเจ็บตัว
อีกฝ่ายทำเพียงแค่ยิ้มให้ ก่อนโน้มตัวลงมา ปลายนิ้วเชยคางมนของคนตัวเล็กขึ้นสบมองแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นอย่างไร...
“ผมจะมาหาโทริสไม่ได้หรอ...หรือว่า โทริสไม่อยากให้ผมมาหา?”สิ้นคำ รอยยิ้มถูกจุดขึ้นบนมุมปาก เมื่อเห็นอีกฝ่ายละล่ำละลั่ก รีบพูดสวนขึ้นราวกับว่า กลัวว่าเขาจะหนีไปก่อนที่จะได้แก้ตัว
“ม...ไม่ ไม่ใช่นะครับคุณอีวาน..อ..เอ่อ ผม..ผมก็แค่ ตกใจที่คุณมา...พ เพราะปกติคุณไม่เคย..มาหาผมก่อน....”ประโยคท่อนหลังเริ่มแผ่วลงแล้วจางไปจนแทบจะไม่ได้ยินหากไม่อยู่ใกล้ๆ เมื่อปลายนิ้วชี้ของอีวานแตะลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่ยังคงเหลือรอยแตกอยู่บางแห่ง เหมือนกับสั่งให้ หยุด...
“หรือว่า....”ร่างสูงลากเสียงยาว เช่นเดียวกับปลายนิ้วที่เลื่อนลงจากริมปากสีเรื่อ ลงมาถึงลำคอขาวที่พ้นจากคอเสื้อทหาร ปลดกระดุมด้านบนสุดอย่างช้าๆ...และผลักไหล่ลาดเล็กลงกับพื้นเตียงนุ่มที่รองรับ ก่อนจะทาบทับขึ้นคร่อมอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์
“โทริสจะยังกังวล...สงสัยเรื่องที่ผมบอก รัก เธอเมื่อวานอยู่..หืมม์?”ราวกับกลั่นแกล้ง เมื่อเสียงนุ่มนั้นเน้นคำว่ารัก หยอกล้อคนเบื้องล่างด้วยคำพูดกับการกระทำ
มือข้างหนึ่งเท้าไว้กับพื้นเตียง กั้นไว้ไม่ให้ร่างเล็กขัดขืน ในขณะที่อีกข้างเริ่มลงมือปลดกระดุมจนถึงเม็ดสุดท้าย แล้วแหวกออกให้เห็นแผ่นอกขาวนวลที่เติมไว้ด้วยรอยฟกช้ำ กับรอยรักอยู่จางๆกระจายอยู่ประปราย โทริสสะดุ้งเฮือกเมื่อปลายนิ้วที่ลากวนไปมานั้นกดลงหนักๆที่รอยแผลช้ำที่ยังไม่หายดี
“อะไรกัน...โทริสยังเจ็บอยู่อีกหรอ”เอ่ยหยอกเย้าพลางกดที่แผลเดิมราวจะซ้ำเติม ตาเป็นประกายเมื่อเห็นเนตรสีเขียวสวยมีน้ำตารื้นขึ้นด้วยความเจ็บปวดที่บาดแผล “โทริส...นี่..ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาสิ” บอกก่อนจะโน้มใบหน้าลงทาบทับริมฝีปากสีชมพูเรื่อแผ่วเบา แต่นิ้วเรียวยาวนั้นกลับบดขยี้รอยช้ำอย่างไม่ปรานี จนร่างแบบางด้านล่างครางเครือด้วยความเจ็บ สองมือยกขึ้นปิดดวงตาทั้งสอง ไม่ให้คนใจร้ายได้เห็นน้ำตาที่คลอหน่วง ไม่ยอมปล่อยให้มันหลั่งรินลง
“อ...คุณ..อีวาน ผม ...เจ็บ”เอ่ยประท้วงเสียงอ่อนเมื่ออีกฝ่ายละออกไปอย่างอ้อยอิ่ง มือทั้งสองยังคงปิดกั้นไม่ให้คนเบื้องบนได้เห็นน้ำตา ภายในสมองได้แต่คิดวนเวียนไปมาด้วยความกังวล ลังเล สงสัย
คำว่ารักของคุณ...เป็นแค่คำโกหก..หรือเรื่องจริงกัน?
อยากจะกล่าวถาม..อยากจะได้ยินคำตอบ
ให้ได้รู้ว่าจริง หรือเท็จกันแน่...แต่การกระทำของอีวานนั้นกลับเป็นเช่นเดิม...ให้คิดได้เพียงว่าอีกฝ่ายแค่หลอกลวงเขา..
โทริสสะดุ้งหลุดออกจากความนึกคิด เผลออุทานออกมาเบาๆเมื่อยอดอกสีชมพูเรื่อถูกครอบครองโดยริมปากอุ่นร้อน ขบเล็กๆแล้วลิ้มเลียด้วยความชำนาญ ผละมือข้างหนึ่งออกจากรอยช้ำนั้นแล้วไล้วนเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นบดขยี้ปุ่มสีสวยนั้นโดยแรง
“อ๊ะ!....ค...คุณอีวาน” เสียงหวานตระหนก ไม่เคยแม้แต่จะคุ้นชินกับการสัมผัสของอีกฝ่าย เมื่อมือข้างที่ว่างเริ่มซุกซน เลื่อนต่ำลงไปจนถึงขอบกางเกงแล้วปลดกระดุมออกได้ไม่ยาก...และตามมาด้วยเสียงรูดซิปกางเกงลง มือสองข้างละออกจากนัยน์ตา พยายามผลักไสไหล่แกร่งของอีวานด้วยแรงที่แทบจะหมดไปเมื่อลิ้นร้อนดูดดุนพร้อมไปกับปลายนิ้วที่ไล้วน กดขยี้ยอดอกอยู่เป็นพักๆ
“พอ...พอเถอะครับ อะ...คุณอี..วาน...”เสียงสั่นพร่าพยายามบอกห้าม สองมือที่ขัดขืนนั้นไม่เป็นผล ด้วยแรงอันน้อยนิดของเขามันยังไม่พอ...ไม่พอที่จะสามารถผลักไสคนคนนี้ออกไปได้
ทำไมกันนะ...ทำไมกัน
ทำไมเขาถึงได้รู้สึกว่าตนเองอ่อนแอลงอยู่ทุกครั้ง
จากความกังวลสงสัยกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าหมอง มือบางหยุดการขัดขืน กางเกงผ้าถูกดึงรั้งออกจากเรียวขาเล็กที่ดูมีความแข็งแรงตามชาติทหารทั่วไปอยู่บ้าง ปลดปล่อยให้น้ำสีใสไหลรินลงบนแก้มเนียนขาว หยดลงบนผ้าปูเตียงสีเข้มจนมันแทบจะกลืนหายไปกับสีของเนื้อผ้า
“ร้องไห้หรอ...โทริส”
เสียงทุ้มกล่าวละมุน ละปลายนิ้วกับริมฝีปากร้อนออกจากยอดอกที่แดงเรื่อ ตั้งชันด้วยแรงอารมณ์
ร่างกายค่อยๆขยับหนีมืออีกข้างที่เริ่มรั้งขอบกางเกงตัวเล็กที่ปกปิดส่วนสำคัญเอาไว้ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยอาการหอบแผ่ว เหงื่อซึมตามใบหน้าอยู่ประปราย
“หนีหรอ...โทริส ไม่ได้นะ เป็นเด็กดื้อแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”เสียงทุ้มหยอกเย้า แกล้งทำเสียงดุใส่คนตัวเล็ก จ้องมองใบหน้าเปรอะเปื้อนน้ำตานั้นด้วยความพึงใจ ฉีกยิ้มละไมเมื่อเห็นร่างบางนั้นสะดุ้งเมื่อกางเกงชิ้นสุดท้ายถูกดึงออก
ใบหน้ามนร้อนผ่าว ไม่กล้าที่จะมองร่างกายของตนเอง ...ที่ยามนี้ได้ตอบสนองต่ออารมณ์ตัณหาของอีกฝ่ายไป
ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาในตอนนี้ เหลือไว้เพียงแค่เสื้อที่ถูกถอดร่นลงมาถึงข้อศอกเท่านั้น
ร่างแบบบางกระสับกระส่าย อยากจะหุบขาที่ถูกดึงดันบังคับให้แยกออก แต่กลับไม่สามารถทำได้เมื่ออีวานใช้ร่างแทรกกลางเอาไว้
“ค..คุณอีวาน หยุดเถอะครับ...วันนี้ เอ่อ ..ไม่ทำ ไม่ได้หรือครับ…”เขาหลุบสายตาต่ำลงเมื่อบังเอิญสบตากันตรงๆ มือเล็กค่อยดึงให้เสื้อกระชับเข้าหาตัว รู้สึกอยากจะหายตัวไปให้รู้แล้วรู้รอด
อีวานเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ตามปกติแล้วโทริสจะไม่เคยขัดเขาซักครั้ง ...แม้จะยังมีการขัดขืนอยู่บ้างเล็กๆก็ตามที
“ทำไมล่ะ...โทริสไม่ชอบหรอ?”น้ำเสียงไร้เดียงสาราวเด็กเล็กเอ่ย ปลายนิ้วไล้ส่วนปลายของจุดสำคัญกดขยี้เบาๆเป็นการกระตุ้นอารมณ์ รับฟังเสียงครวญในลำคอของอีกฝ่าย ก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาจางๆ เมื่อนึกอะไรบางอย่างออก
“อืม....หรือว่า
โทริสอยากจะให้ผมบอก ‘รัก’ โทริสอีก? ”
เสียงนุ่มเอ่ยละมุน ไล้นิ้วไปตามวงหน้าสวยได้รูปบางเบาอย่างทนุถถนอม ละมือออกห่างจากส่วนอ่อนไหวที่สั่นระริกนั้นอย่างเนิบช้าแล้วเลื่อนมือทั้งสองกระชับกอดให้ร่างเล็กนั้นตกอยู่ในอ้อมแขนของตน
“ว่าไงล่ะ...เธออยากให้ผมบอกหรือเปล่า? ...หรือเธอไม่ต้องการ?”